Intuitie door kinderen

Intuitie door kinderen

Het is zaterdagmiddag, zonnig en de jongens zijn buiten aan het spelen. Terwijl ik een oogje in het zeil houdt, loop ik wat in de schuur te rommelen, Aan het zoeken welk klein klusje ik ondertussen kan doen. Mijn oog valt op de fiets, met zijwielen, van mijn kleinste zoon Tobias. Ik controleer de voorband van de fiets en merk dat deze zacht is. Dit vraagt om controle op lekken, aangezien hij afgelopen week nog opgepompt is.

De fiets wordt omgekeerd en het gereedschap gepakt. Het is de voorband die zacht is, dus het is het eenvoudig om het wiel eruit te halen. Dan hoef ik niet de hele tijd te bukken en kan ik de band controleren op de werkbank. Ik begin met de eerste moer los te draaien. Hij zit stevig vast en er is enige kracht nodig om hem los te krijgen. Op naar de tweede moer aan de andere kant van het wiel. Het gereedschap valt bijna uit mijn handen als ik het op de moer wil zetten. Of eigenlijk op de plek waar ik een moer verwacht. Er zit helemaal GEEN moer aan deze kant. Het stuk as waar de moer behoort te zitten is duidelijk zichtbaar. Even schieten de gedachtes door mij heen wat er allemaal kan gebeuren als een wiel er uitschiet tijdens het fietsen. En wie weet hoe lang de moer al weg is. Christiaan, mijn oudste zoon, is even komen kijken en ik vertel wat er aan de hand is. Hij vindt het eigenlijk wel grappig, He dan kan Tobias op één wiel fietsen, of eigenlijk drie want hij heeft nog zijwieltjes achter. Om het idee kan ik wel even lachen en toch ben ik blij dat het wiel stevig heeft vastgezeten aan één kant.

Ik laat de moer even voor wat het is en ga aan de slag met de band. De binnenband haal ik eruit en controleer deze op lekken. Zelfs onder water is er geen bubbel te zien van een lek. Vreemd, als er geen lek is, dan kan ik ook niets plakken. Een beetje teleurgesteld stop ik de band terug en pomp hem op.

Nu het wiel eruit is kunnen de jongens leuke spelletjes doen met het wiel. De jongens lopen ermee te draaien en te stuiteren, terwijl ik op zoek ga naar een passende moer om het wiel weer veilig vast te maken. Ik zoek alle bakjes door en probeer een enkele moer. Allemaal zijn ze net te klein. Ik besluit het wiel weer vast te maken met één moer. Christiaan staat bij het monteren te kijken en ik leg hem uit dat ik geen andere moer kon vinden in de schuur. "Ik haal van de week wel een goede moer bij de fietsenwinkel" zeg ik. Christiaan kijkt mij aan en zegt "ik geloof dat ik nog wel een moer op mijn kamer heb liggen". Hij draait zich om en loopt naar binnen. Hij laat mij achter stomverbaasd bij de fiets achter. Enkele minuten later komt hij naar buiten en geeft iets in mijn hand. "Alsjeblieft papa" zegt hij erbij. Ik kijk naar mijn hand en mijn mond valt wagenwijd open. Daar ligt een moer, precies dezelfde als de moer die al op de fiets zit. Ik vraag "hoe kom je hieraan?" Hij verteld dat hij die een keer heeft gevonden in de poort, achter ons huis. Ik ben de moer weleens tegen gekomen op zijn slaapkamer bij het opruimen, hij ligt daar al maanden. "volgens mij moet hij wel passen". "Passen" zeg ik, "het is de moer die we missen". Ik draai de moer op de as van het wiel en hij past perfect. Tobias kan weer veilig fietsen en ik loop nog enige uren verbaasd rond.